Van uitstel komt afstel?

Procrastination, één van de dingen waarin ik excelleer. Het (onnodig) uitstellen van opdrachten, taken en/of actiepunten, want er is altijd wel iets wat nét wat interessanter of belangrijker is. Of dat vooral lijkt te zijn. Een probleempje dat makkelijk te omzeilen is met een flinke dosis (zelf)discipline, motivatie en prioriteiten stellen. Gezien ik dat niet altijd heb of had, ga ik meestal voor een andere oplossing: me in zoveel mogelijk projecten tegelijkertijd storten. Op een of andere manier krijg ik het dan wel voor elkaar om ze allemaal met goede resultaten af te ronden. Besluit ik maar één ding te doen, dan gaat dat vaak in een tergend traag tempo en komt het hele project maar niet van de grond. Veel (te veel) activiteiten uitvoeren is bij vlagen dodelijk vermoeiend, maar ja, dan heb je wel wat…

Nu is er een theorie, de theorie van gestructureerd uitstelgedrag, waar ik me wel in kan vinden. In principe komt het er op neer dat je er voor moet zorgen dat je zogenaamd belangrijke taken gaat uitstellen en daardoor dus de in werkelijkheid belangrijkste taak van je takenlijstje gaat uitvoeren. Je moet hiervoor dus nog wel een hiërarchie in je actiepunten kunnen ontdekken. En ja, op deze manier houd je jezelf dan wel voor de gek, maar je haalt weer wel je deadlines. Ondertussen klaar je ook nog eens een heleboel klusjes, dus van uitstel komt helemaal geen afstel meer ;) Lijkt me het proberen waard!

John Perry, professor aan Stanford University, heeft deze theorie beschreven (“How to Procrastinate and Still Get Things Done” (essay)) en is dit jaar zelfs bekroond met een Ig Nobelprijs! Dit is een soort van “alternatieve” Nobelprijs die wordt uitgereikt aan bizarre al dan niet lachwekkende onderzoeken. Maar hoe hartelijk je ook om de onderzoekstitels kan lachen, het zijn wel echt uitgevoerde en bewezen methodes en uitvindingen! Je kan je afvragen waarom iemand zich (zolang) met een dergelijk onderwerp bezig houdt, maar naderhand ga je er zelf toch ook wel over nadenken. Zeker als je het onderwerp op jezelf kunt betrekken, zoals deze essay mij inzicht geeft in mijn uitstelgedrag.

Andere winnende Ig Nobelprijs bevindingen/onderzoekstitels:
- waarom discuswerpers duizelig worden tijdens een worp, terwijl hamer- of kogelslingeraars dat probleem niet hebben
- dat muggen niet alleen door zweetvoeten maar ook door geurende Limburgse kaas worden aangetrokken
- het bepalen van de ideale dichtheid van vluchtige wasabi (mierikswortel) om slapende mensen te wekken bij brand
- het pogen te begrijpen waarom mensen in het dagelijks leven zuchten
- dat er geen bewijs is voor besmettelijk gapen bij schildpadden
- de ontdekking dat een bepaalde keversoort paart met een specifiek soort Australische bierfles
- het aantonen dat je doordachtere beslissingen neemt als je nodig naar het toilet moet
Nou, geef daar maar eens antwoord op ;)